S Z Y C O W N I K ŚLĄSKI

Choć ledwie dryfuję przez Morze Inkaustu,

jest tak jakbym spadał bez słów i spadochronu

w ten jasny punkt, który się świeci na mapie wody.

Och, chyba się uda nie chybić celu, mimo że nie

tak to widziałem. Do starych blizn dodam jedynie

niegroźne ranki i zadrapania, potem wszystko zacznę  

od nowa. Stare wiersze oddam do kapitalnego remontu:

przydam połysku wyblakłym tytułom i przytnę ośki

przydługich wersów. Puenty wymienię jak płyny.

Cofnę liczniki dat i sprzedam jak nowe. Albo

przebiorę jak lalki, nazwę je: Ken albo Barbie.

Gdy się odbiję od dna, z dala od morza zbuduję schron.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Życie dało nam w kość, a kości zostały

złamane. Albo rzucone w piach, więc

brodzę po plaży i bredzę, co mi słony wiatr

 w usta nawieje. Zbieram muszle i nasłuchuję,

czy aby się mnie nie woła. Nie stąd, to może

zza morza, z odległych i zaskakująco nieznanych

nikomu wysp, których próżno by szukać

w rozstrojonych rejestrach pamięci. Ech, no i

znów jestem cięższy, jak gdybym miast serca

targał ze sobą balast zimnego, obłego kamienia,

jaki ktoś niegdyś uwiązał sobie u szyi.

Albo czuję się jak papierowy stateczek,

któremu  przed chwilą spuszczono prysznic

i właśnie sonduje dziobem sterylnie czyste dno

wanny. Kiedy mnie zapytają o morza,  z pamięci

wymienię dwa: Czarne i Martwe.

komentarze (1) | dodaj komentarz

I oto są, znajduję je: stare wiersze, listy,

pocztówki i kwity złożone w zeszytach

i książkach jak wieńce, echa prób załatania

dna łodzi, która, nim czas ją pochłonął,

choć bez nas, zostawiła mi w spadku

te sympatyczne niczym atrament

runy blizn oraz ranek, przez które właśnie

uchodzi ze mnie powietrze. Więc jeśli

mam już tylko wytracać tę parę, żeby któregoś

dnia znaleźć się niepotrzebnym jak czajnik

bez gwizdka, to wolę myśleć, że nigdy

cię nie poznałem i niczemu nie służą

gorzkie inwentaryzacje zdjęć w omszałym

jak kamień albumie. Dlatego składam

nowe zaklęcie, którym rzucam o wiatr.

A wiatr nic sobie z niego nie robi.

komentarze (1) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

5 grudnia w katowickim Rondzie Sztuki odbyło się spotkanie autorskie z Marcinem Świetlickim. "Niskie pobudki" od autora otrzymała pani, która zadała pytanie o to, czy Marcin lubi Katowice i jak czuje się w tym mieście. Świetlik przyznał, że lubi ludzi z poczuciem humoru i że nie mógłby się pocałować z dziewczyną piękną ale bez poczucia humoru, za to mógłby z brzydką, jeśli tylko takowe posiada. Miałem, wraz z Wojtkiem Brzoską, przyjemność prowadzenia tego spotkania. Była to przyjemność z rzędu tych, które przypominają jazdę autobusem  pełnym ludzi, jazdę w Alpach, ale za to bez hamulców.

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

Serdecznie zapraszam na spotkanie autorskie z Grzegorzem Olszańskim, które odbędzie się 30 października bieżącego roku o godz. 17.00 w Młodzieżowym Ośrodku Pracy Twórczej w Dąbrowie Górniczej (ul. 3-go Maja 30). Po prezentacji wierszy autor "Wolnego wyboru" będzie jurorował w Turnieju Jednego Wiersza, który także odbędzie się w MOPT. Polecam.

komentarze (2) | dodaj komentarz

Gdybyś chociaż wiedziała, kim był Norwid,

byłabyś moją prywatną Marią Kalergis.

Niechby przynajmniej twój ojciec

był szefem dzielnicowego komisariatu!

Wybaczyłbym ci tę ignorancję,

a do tatusia zwracałbym się per generale

Nesselrode, proszę wybaczyć,

kocham pańską córkę i basta!

To z jej powodu celnie strzelałem

wieczorową porą z procy w pańskie okna.

Czy nie ma dla ciebie znaczenia,

że dedykuję ci swoje wiersze

i u starego Francuza

biorę dodatkowe lekcje języka Miłości?

Twoim zdaniem operuję

nazbyt nieostrym kodem

i jestem zboczony,

z czego zgadza się jedno:

nie jestem wybitnym chirurgiem.

Nie odmienię ci serca.

komentarze (0) | dodaj komentarz

W najnowszym numerze "artPapieru" polecam wywiadzik, który Wojtek Brzoska i ja przeprowadziliśmy z Marcinem Świetlickim. 

[...] 

Jaką przyszłość zaplanowałbyś swojemu synowi? Pytam jak ojciec ojca, bo rozmawiamy o życiu (śmiech).

Nie jestem w stanie mu zaplanować już nic. Widzę, że to jest dobry kabareciarz, gdyż ma talent do tego, podobno gra na gitarze basowej od kilku lat, ale nie słyszałem, opowiada jakieś mity o tym, że gra. W zespole Jądra Szatana nawet grał. Widzę po nim, że jest humanistą i to wcale nie jest tak, że go do tego przymuszałem. Jest humanistą, ale co do planowania jego przyszłości, to jestem kompletnie bezradny. Moi rodzice planowali mi przyszłość, a skończyło się to tak, że ja sobie ją sam zaplanowałem. Myślę, że młodzież teraz jest, ale to zawsze tak było, gorsza niż kiedyś, ale myślę, że jemu w tej sytuacji społeczno-politycznej będzie dużo trudniej niż mnie. Ja już mając lat 15 byłem samodzielnym bytem i musiałem sobie radzić, bo tak wybrałem. A oczywiście mam znajomych rówieśników, którzy nadal są na garnuszku rodziców i państwa i walczą o jakieś zasiłki czy stypendia. Wierzę w to, że jak dziecko odchodzi daleko od rodziców, to coś z niego jest, a jak dziecko jest blisko nich, to może być ich żałosnym odbiciem tylko. Mój syn się nie buntuje, nie buntuje sie pewnie dlatego, że podświadomie czuje, że każdy bunt skończyłby się jego przegraną. Mimo że jestem synem nauczycieli i pedagogów, to ja się jakoś odwinąłem i żadnych umiejętności pedagogicznych ani wychowawczych nie posiadam niestety.

[...]

komentarze (0) | dodaj komentarz

Są takie chwile, że człowiek przestaje mieć jakiekolwiek wątpliwości względem tego, czy warto było się angażować w tłumaczenie, rzekomo uodpornionej na literaturę wszelaką, a zwłaszcza piękną, młodzieży poezji Miłosza, Mickiewicza albo Siwczyka. Albo prozy Witkowskiego i Witkacego. W minionym tygodniu dostałem wieści od Piotra Mareckiego, że moje, przypuszczam, że byłe, uczennice uczestniczyły w spotkaniu autorskim drogiego Michaśka i popisały się rozległą znajomością literatury współczesnej.

A dzisiaj dostałem TO:

Niech będzie, że jestem nieżyciowy, ale wart jest ów certyfikat więcej niż wszystkie prowizoryczne podwyżki pensji, którymi wycierają sobie gęby politycy.

komentarze (0) | dodaj komentarz